6 παγίδες στο δρόμο προς την ανάκαμψη της Ελλάδας. Δεκάδες απρόβλεπτες ή άγνωστες παράμετροι απειλούν να ματαιώσουν την ελληνική προσπάθεια για ανάταξη της οικονομίας και σταδιακή σταθεροποίηση της ανάκαμψης προς τα τέλη του έτους.

Ποιες όμως είναι οι μεγαλύτερες παγίδες που κρύβονται στις μέρες και τους μήνες που έρχονται; Έλληνες και ξένοι πολιτικοί και οικονομικοί παρατηρητές συγκλίνουν στα εξής:

Κλείσιμο μεγάλων ελληνικών επιχειρήσεων που θα εκτοξεύσει στα ύψη τις τραπεζικές επισφάλειες, οδηγώντας σε τραπεζικό ντόμινο.

Το κεντρικό σενάριο των ξένων οίκων για τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια των ελληνικών τραπεζών μιλά για επισφάλειες της τάξεως του 12% το επόμενο έτος. Ο επικεφαλής της Εθνικής Απόστολος Ταμβακάκης εκτίμησε μάλιστα πρόσφατα ότι αυτές της ΕΤΕ μπορεί να ανέλθουν κοντά στο 9%, εάν η ύφεση αποδειχτεί δεινότερη της αναμενόμενης ή μεγαλύτερες επιχειρήσεις επηρεαστούν σε τέτοιο βαθμό που να μην είναι δυνατή η αναχρηματοδότησή τους.

Μια αρνητική εξέλιξη στην αξιολόγηση πριν από την 4η ή άλλη δόση λόγω αστοχίας των εσόδων ή άλλων προβλημάτων και γενικότερα κάθε εκτροπή από τους στόχους του μνημονίου.

Μόνιμη απειλή, με μεγάλες δυστυχώς πιθανότητες επαλήθευσης όπως έδειξε και η εμπειρία το 2010, ενδέχεται να φέρει νέα πρόσθετα μέτρα πέραν αυτών που ήδη επεξεργάζεται το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης. Με δεδομένους τους στόχους της ακολουθούμενης πολιτικής, που εστιάζουν κυρίως στην πλήρη και συνεπή εξυπηρέτηση των δανειακών μας υποχρεώσεων και στην ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας μέσω της εσωτερικής υποτίμησης, είναι αυξημένος ο κίνδυνος είτε να συρρικνωθεί περισσότερο από το αναμενόμενο η οικονομία είτε να καθυστερήσει περισσότερο απ' ό,τι προβλέπεται η ανάκαμψη.

Κοινωνική έκρηξη που μπορεί να οδηγήσει σε εκτεταμένα και γενικευμένα επεισόδια με ανυπολόγιστο κοινωνικό και οικονομικό κόστος.

Οι αλλεπάλληλες κινητοποιήσεις εργαζομένων τις προηγούμενες εβδομάδες όπως και τα επεισόδια που τα τελευταία χρόνια έχουν συγκλονίσει την Ελλάδα δείχνουν ότι το κοινωνικό θερμόμετρο ανεβαίνει. Εάν η κατάσταση ξεφύγει από τον έλεγχο, η χώρα θα βρεθεί αντιμέτωπη αν μη τι άλλο με την πρόσθετη οικονομική επιβάρυνση από την παράλυση της δραστηριότητας που αυτές οι κινητοποιήσεις σημαίνουν.

Υποτροπή της ύφεσης της παγκόσμιας οικονομίας, που θα δημιουργούσε πρόσθετα προβλήματα στην ελληνική προσπάθεια.

Η εξάρτηση της ελληνικής οικονομίας από τη διεθνή, αν και μικρότερη από αυτή άλλων χωρών, είναι δεδομένη. Εάν η διεθνής οικονομία επιστρέψει σε αναιμικούς ρυθμούς ανάπτυξης ή αμφισβητηθεί η δυνατότητα των αναδυόμενων αγορών να οδηγήσουν τον κόσμο μπροστά, τότε το περιβάλλον θα γίνει ακόμα πιο δυσμενές για την Ελλάδα. Πτώση των τουριστικών αφίξεων, κατάρρευση των εξαγωγών και νέα μεγάλη κάμψη στο παγκόσμιο εμπόριο και τη ναυτιλία είναι μερικοί από τους κινδύνους που ελλοχεύουν.

Εκτόξευση των τιμών των πρώτων υλών και της ενέργειας σε δυσθεώρητα ύψη (όπως προβλέπεται), που θα επιφέρει καλπάζοντα πληθωρισμό στην εγχώρια αγορά.

Η επιμονή του τιμαρίθμου στην ελληνική οικονομία συχνά χαρακτηρίζεται διαρθρωτικό και όχι εξωγενές πρόβλημα. Ανεξάρτητα από το κατά πόσον η επιχειρούμενη εσωτερική υποτίμηση μέσω της μείωσης των πραγματικών μισθών μπορεί να φέρει πίεση στις τιμές (αφού μειώνει την αγοραστική δύναμη και πιέζει τη ζήτηση), υπάρχουν ανελαστικές παράμετροι στην πλευρά της προσφοράς. Μία εξ αυτών είναι το κόστος της ενέργειας, το οποίο αν και αποτελεί στην ουσία άμεσο φόρο σε επιχειρήσεις και νοικοκυριά, ενισχύει τον κρατικό προϋπολογισμό (μέσω των φόρων τους οποίους παράγει), με αποτέλεσμα να αυξάνει τους κινδύνους για στασιμοπληθωρισμό: την κατάσταση εκείνη κατά την οποία το κόστος των προϊόντων συνεχίζει να ανεβαίνει παρά την απουσία ζήτησης.

Κατάρρευση του κυβερνητικού συνασπισμού της Μέρκελ μετά τις επερχόμενες περιφερειακές εκλογές, που θα οδηγούσε σε ακόμα σκληρότερη στάση ή στην αναβολή λήψεως κρίσιμων αποφάσεων σε επίπεδο Ε.Ε.

Αυτονόητη η απροθυμία των Γερμανών να στηρίξουν μοντέλα διακυβέρνησης που δεν ευθυγραμμίζονται με αυτό που οι ίδιοι βίωσαν: Δηλαδή την ατζέντα 2010 που υιοθετήθηκε από τον καγκελάριο Σρέντερ, με την οποία περιστέλλονται δραστικά το κοινωνικό κράτος και παροχές όπως συντάξεις, επιδόματα κ.λπ. (π.χ., στη Γερμανία στις αρχές της δεκαετίας το κατώτερο επίδομα ανεργίας ξεπερνούσε τα 1.000 ευρώ και καταβαλλόταν για μεγάλο χρονικό διάστημα) και με την οποία μπόρεσαν να αντεπεξέλθουν στην οικονομική πρόκληση της επανένωσης των Γερμανιών. Ανάλυση που συχνά διαφεύγει της ελληνικής οπτικής γωνίας, αλλά η Γερμανία αποτέλεσε τον μεγάλο ασθενή της ευρωπαϊκής οικονομίας κατά το μεγαλύτερο μέρος των αρχών της δεκαετίας του 2000 και παλαιότερα. Έτσι με την εύθραυστη κοινοβουλευτική στήριξη της Μέρκελ να απειλείται από κάθε στραβοπάτημα, η αυστηρή γερμανική γραμμή θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Και καθώς ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που βλέπουν οι αγορές στην Ε.Ε. είναι η αργή διαδικασία λήψεως αποφάσεων, καθίσταται σαφές πως εάν η γερμανική κυβέρνηση γίνει ασταθής ή ολιγωρήσει, τότε η κατάσταση θα επιδεινωθεί.

Πηγή: http://www.isotimia.gr/...