1 πρόγραμμα ΄΄τοποφάγων΄΄ εναντίον οικονομικής κρίσης το οποίο αφορά για οργανωμένες κοινότητες ανθρώπων, που καταναλώνουν μόνον προϊόντα τα οποία παράγουν οι ίδιοι ή που παράγονται στον τόπο τους, το πολύ σε ακτίνα 50 έως 100 χιλιομέτρων.

Κι αν το σενάριο «επιστροφή στη φύση και την αυτάρκεια», ακούγεται ως οπισθοχώρηση εν μέσω κρίσης, δεν αφορά μόνο βραδυπορούσες οικονομίες αλλά και ανεπτυγμένες χώρες, όπου οι κοινότητες των locavores όχι απλά αναπτύσσονται αλλά σε πολλές περιπτώσεις εκδίδουν και τοπικό νόμισμα, που κυκλοφορεί μόνο στα όριά τους και χρησιμοποιείται αποκλειστικά για αγορές τοπικών προϊόντων και υπηρεσιών!

«Οι πατάτες που έχει ανάγκη ο νομός Πέλλας πρέπει να καλύπτονται από την παραγωγή που γίνεται στα όριά του ούτε στο Νευροκόπι της Δράμας ούτε στον Πολύμυλο Κοζάνης ή στη Βροντού Σερρών, πολύ περισσότερο ούτε στην Αίγυπτο ούτε στην Κύπρο (...). Αυτό που πρέπει να προτάξουμε είναι η επάνοδος στην αυτάρκεια, σε επίπεδο νοικοκυριού, χωριού, επαρχίας, νομού», εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο καθηγητής Γεωπονίας του ΑΠΘ, Γεώργιος Δαουτόπουλος, που απόψε θα δώσει διάλεξη με τίτλο «Τοπική παραγωγή για τοπική κατανάλωση», σε εκδήλωση του Ανοιχτού Πανεπιστημίου, στη Θεσσαλονίκη.

Η συγκομιδή από τους οικιακούς λαχανόκηπους δεν περιορίζεται στα λαχανικά. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα έρευνας του περιοδικού «National Geographic», στη Σαρδηνία και την Ιαπωνία, η κατανάλωση τοπικών προϊόντων συνδέεται άμεσα με τη μακροζωία και μάλιστα σε οικιακούς λαχανόκηπους, που καλλιεργούνται από τους ίδιους τους υπερηλίκους!
Κατά τον κ. Δαουτόπουλο, δεν είναι λογικό να ζεις σ' ένα χωριό ή κωμόπολη και να μην έχεις τον λαχανόκηπό σου. Ούτε είναι λογικό να είσαι παραγωγός σιτηρών και τα σιτάρια σου να παραμένουν απούλητα στις αποθήκες (π.χ. λόγω των αθρόων εισαγωγών από την Ουκρανία το 2004) και να μην κρατάς για τον εαυτό σου ούτε 500 κιλά, ώστε να κάνεις αλεύρι και να παρασκευάσεις το ψωμί για την οικογένειά σου, όπως γίνεται συχνότατα.

Ακόμη -όμως- κι αν ο καταναλωτής δεν έχει στη διάθεσή του ένα μικρό κομμάτι γης να καλλιεργήσει, υπάρχουν πάντα οι κοινοτικοί λαχανόκηποι, που οι δημοτικές (συνήθως) Υπηρεσίες «τρέχουν» σε πολλές χώρες, ήδη από τη δεκαετία του '70 (με τους πρώτους να κάνουν την εμφάνισή τους στη Λειψία της Γερμανίας).

Το Διαδίκτυο είναι γεμάτο με πληροφορίες για Δημοτικούς Κήπους και παρέχουν γνώσεις για το πρόγραμμα και την καλλιέργεια λαχανικών. Στις ΗΠΑ υπάρχει και η Αμερικανική Ενωση Κοινοτικών Κήπων (American Community Gardening Association), με ιστοσελίδα στη διεύθυνση http://aggie-horticulture.tamu.edu/kinder/acga.html, από όπου οι επίδοξοι καλλιεργητές μπορούν να αντλήσουν χρήσιμες πληροφορίες.

Ενας άλλος τρόπος σύνδεσης της τοπικής παραγωγής με την τοπική κατανάλωση είναι - κατά τον κ. Δαουτόπουλο- και η προσαρμογή των μεγεθών της καλλιέργειας στις ανάγκες κατανάλωσης ενός αριθμού τοπικών καταναλωτών. Ο παραγωγός (συνήθως κηπευτικών) συγκεντρώνει παραγγελίες από έναν αριθμό πελατών και στη συνέχεια παράγει τα προϊόντα που του ζήτησαν και τα οποία τους παραδίδει σε προσυμφωνημένες τιμές και ποσότητες.

Ενα τέτοιο σύστημα διασφαλίζει τον παραγωγό, επειδή έχει λύσει το πρόβλημα της διάθεσης της παραγωγής του και μάλιστα σε γνωστές τιμές (καλύτερες του χονδρεμπορίου) και παράλληλα διασφαλίζει και τους καταναλωτές, διότι δεν προμηθεύονται ανώνυμα προϊόντα από το εμπόριο με άγνωστο παραγωγικό χειρισμό αλλά επώνυμα προϊόντα από έναν παραγωγό που γνωρίζουν και με τον οποίο έχουν αναπτύξει ακόμη και φιλικές σχέσεις.

Πηγή: http://www.haniotika-nea.gr/...